قالوا را به كار برده ، اما در مرحله سوم بجاى آن * ( قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا ) * آورده است اشاره به اينكه همه اين بدبختيها ناشى از كفر و انكار حق و دشمنى با حقيقت است ، و گرنه چگونه ممكن است انسان بدون هيچ دليل اينهمه تهمت را پشت سر هم به مردى كه دلائل حقانيت از سخنش ، عملش و سابقه اش روشن است نثار كند ؟ ! گويا آنها با اين تهمتهاى سه گانه برنامه حساب شده اى را در مبارزه با پيامبر ص تعقيب مىكردند از يك سو مىديدند كه آئين نوينى است و جاذبه دارد . از سوى ديگر تهديدهاى پيامبر ص به عذاب الهى در دنيا و آخرت خواه ناخواه گروهى را متوحش مىساخت . از سوى سوم معجزات پيامبر ص خواه ناخواه در نفوس توده مردم اثر داشت . آنها براى خنثى كردن هر يك از اين موضوعات سه گانه تدبيرى انديشيده بودند در برابر اين آئين نوين مساله حفظ ميراث گذشتگان را پيش مىكشيدند ، در حالى كه گذشتگان آنها به گفته قرآن مصداق لا يَعْقِلُونَ شَيْئاً وَلا يَهْتَدُونَ ( چيزى نمىفهميدند و هدايتى نداشتند ) بودند ( بقره - 170 ) . گناهى ندارد كه مردم را از چنين رسومات خرافى كه ميراث جاهلان ابله است باز دارد . و در برابر تهديدهاى پيامبر ص به عذاب الهى مساله دروغگويى را مطرح ساخته بودند تا توده‌هاى مردم را آرام سازند . و در برابر معجزات ، تهمت « سحر » را مطرح مىكردند ، تا آن را به اين وسيله توجيه كرده ، مردم را از گرايش به آن باز دارند . ولى چنان كه مىدانيم و تاريخ اسلام گواه آن است هيچيك از اين وسوسه‌هاى شيطانى مؤثر نيفتاد ، و سرانجام مردم فوج فوج وارد اين آئين پاك شدند .